In veel organisaties functioneren structuren, taal en routines zo vanzelfsprekend dat ze nauwelijks nog worden opgemerkt. Juist daar ontstaat vaak het moment waarop denken zich begint te herhalen en vragen hun scherpte verliezen.

Ik richt mijn aandacht op wat genormaliseerd is geraakt. Op aannames die niet langer bevraagd worden. Op patronen die blijven werken, maar hun betekenis langzaam hebben verloren.

Dat vraagt vertraging. De bereidheid om iets langer stil te staan bij wat ongemakkelijk is, of moeilijk onder woorden te brengen.

Niet alles hoeft onmiddellijk opgelost. Soms begint beweging bij het nauwkeuriger leren kijken.

Mijn werk is geworteld in de kunst en de filosofie — velden waarin aandacht, twijfel en precisie geen obstakels zijn, maar voorwaarden. Die houding neem ik mee wanneer ik organisaties binnenstap.

"Ik stel vragen die het denken openen, zonder vast te leggen waar het naartoe moet."